Marijn leert bij de spoorwegbrug een meisje kennen, Silke, en de twee worden vrienden. Onwetend van hun vriendschap, jaagt Marijns vader haar weg van de ranch waar hij leert paardrijden. Silke is ontgoocheld en wil niet meer weten van Marijn die op het punt staat op skivakantie te vertrekken. Marijn stuurt haar een kaartje en koopt een mooi geschenk voor zijn vriendin. Bij zijn terugkeer krijgt hij te horen dat Silke verongelukt is met haar fiets. Het verdriet om het verlies van zijn vriendin is groot. Een bezoek aan haar moeder en aan Silkes graf helpt hem dit verdriet te verwerken. Hij durft nu ook boven op de spoorwegbrug te zitten, net als Silke vroeger deed.
Een ontroerend verhaal dat heel vlot leest.
Citaten uit het verslag van de Kinder- en Jeugdjury 1999: "Hij kan geweldig goed schrijven en iemands gevoelens uitdrukken. Dit is het mooiste boek dat ik ooit gelezen heb." "Hij mag zo verder doen, het einde is zeer mooi. Zo mag hij er meer schrijven want iemand die op het laatst dood gaat leest men niet veel." "Zijn boeken zijn werkelijk prachtig. Als hij zo blijft doordoen zal hij heel populair worden."
